Για άλλη μια φορά, η Ανδραβίδα βρέθηκε στο ίδιο έργο θεατής. Δρόμοι μετατράπηκαν σε καφέ λίμνες, οχήματα εγκλωβίστηκαν μέσα στα νερά και κάτοικοι παρακολουθούσαν ανήμποροι την εικόνα μιας πόλης χωρίς ουσιαστική αντιπλημμυρική προστασία.

Κι όμως. Σύμφωνα με τη δημοτική αρχή, έχουν δαπανηθεί 3.000.000 ευρώ για αντιπλημμυρικά έργα. Έργα που –θεωρητικά– θα θωράκιζαν την περιοχή από ακραία καιρικά φαινόμενα. Έργα που –στην πράξη– «λειτούργησαν στο ακέραιο», όπως ειρωνικά σχολιάζουν πλέον οι ίδιοι οι κάτοικοι, βλέποντας το νερό να κατακλύζει ξανά τις γειτονιές τους.

Οι εικόνες δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας:

• Οδοστρώματα εξαφανισμένα κάτω από λασπωμένα νερά.

• Αυτοκίνητα μέσα σε στάσιμες πλημμυρικές λεκάνες.

• Υποδομές που δείχνουν αδύναμες να διαχειριστούν ακόμη και μια έντονη βροχόπτωση.

Το ερώτημα είναι απλό και αμείλικτο: Πού πήγαν τα 3 εκατομμύρια ευρώ;
Ποια έργα έγιναν; Ποιες μελέτες προηγήθηκαν; Ποιος έλεγξε την αποτελεσματικότητα;

Δεν πρόκειται για «σπάνιο φαινόμενο». Οι πλημμύρες στην Ανδραβίδα δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι επαναλαμβανόμενο πρόβλημα. Κι όταν ένα πρόβλημα επαναλαμβάνεται μετά από τόσο σημαντικές δαπάνες, τότε δεν μιλάμε για κακοκαιρία. Μιλάμε για αποτυχία σχεδιασμού, ανεπαρκή υλοποίηση ή –στην καλύτερη περίπτωση– έργα βιτρίνας.

Οι πολίτες δεν ζητούν θαύματα. Ζητούν το αυτονόητο:
Να μπορούν να κυκλοφορούν χωρίς να διασχίζουν λίμνες.
Να μην φοβούνται για τις περιουσίες τους κάθε φορά που βρέχει.
Να βλέπουν τα χρήματά τους να μετατρέπονται σε πραγματική προστασία – όχι σε επικοινωνιακές ανακοινώσεις.

Η δημοτική αρχή οφείλει άμεσα να δώσει απαντήσεις. Με στοιχεία. Με χρονοδιαγράμματα. Με διαφάνεια.
Γιατί όταν οι δρόμοι γεμίζουν νερό, τα λόγια δεν αρκούν.