Η ΦΑΝΤΑΣΙΑΚΗ ΑΝΔΡΑΓΑΘΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΘΑΛΑΜΟΣ ΤΗΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΙΑΣ.
Ο Δήμαρχος Ηλιδας επιλέγει ένα οργίλο ύφος στην απάντησή του στο από 07.07.2026 έγγραφο του Δικηγορικού Συλλόγου Αμαλιάδος. Τόσον αναίτια, ώστε να προκύπτει ερώτημα για ανομολόγητο υπόβαθρο.
Το εν λόγω από 07.07.2026 έγγραφο διακρίνεται από κοσμιότητα και πέρα για πέρα από αγαθή προαίρεση. Αξίζει δε τον σεβασμό όλων μας, διότι εμπεριέχει μία αναμφισβήτητη αλήθεια: Η υπόθεση για δικαστικό προσδιορισμό τιμής μονάδας αποζημίωσης σε αναγκαστική απαλλοτρίωση «αποτελεί αντικείμενο καθημερινής ενασχόλησης και ρουτίνας». Τούτο άλλωστε μπορεί να διαπιστώσει και κάθε καλόπιστος μη νομικός, αρκεί να ξεφυλλίσει ένα ή δύο παρόμοια δικόγραφα. Το αυτό μπορεί να επιβεβαιώσει και κάθε σοβαρός νομικός με στοιχειώδη εμπειρία στην πράξη.
Για την παρέμβαση αυτή είχε ο Σύλλογός μας, όχι μόνον κάθε δικαίωμα, αλλά και καθήκον από την πρωτογενή συστατική αποστολή του:
Να προστατεύσει τα πανάξια μέλη του Συλλόγου μας από μία συλλογική απαξίωση και την συνημμένη αυτής δεοντολογική απρέπεια. Τολμώ να ισχυρισθώ, ότι η επιδειχθείσα από τον Δήμαρχο οξεία δυσανεξία στην εύλογη αυτή κριτική μπορεί να αποδοθεί σε μία υπερφίαλη έπαρση και μια φαντασίωση μεγαλειότητας, που παραπέμπει σε άλλες εποχές και καθεστώτα (Lese-majeste). Ή άλλως στην άφρονα φιλοδοξία να εξασφαλίσει το ανεξέλεγκτο στην αυθαιρεσία και στην απεμπόληση δημοσίων αγαθών. Και εδώ θεμελιώνεται η υποχρέωση κάθε πολίτη, πολλώ δε μάλλον ενός επιστημονικού και καθ’ όλα υπεύθυνου Συλλόγου (βλ. και άρθρο 90 του Κώδικα Δικηγόρων).
Δυστυχώς η στάση του Δημάρχου συνεπικουρείται από παράταιρες φωνές του περιβάλλοντός του (δυστυχώς δε και της αντιπολίτευσης), που υποβαθμίζουν το αναδειχθέν ζήτημα σε συντεχνιακή διεκδίκηση. Τουλάχιστον κυνικότητα και έλλειψη στοιχειώδους ενσυναίσθησης μπορεί να προσάψει κανείς στις φωνές αυτές των βολεμένων και αποστασιοποιημένων από την κοινωνία παραγόντων, που προωθούν μία ανοίκεια αυτονόμηση της Δημοτικής αρχής από το φυσικό (τοπικό) της περιβάλλον, τουτέστιν από τα υπαρξιακής σοβαρότητας προβλήματα της τοπικής κοινωνίας στο σύνολό της, όχι μόνον των Δικηγόρων.
Και ερχόμαστε τώρα να μιλήσουμε και για την «ταμπακέρα»: την εγκριθείσα δικηγορική αμοιβή των 28.000 €, που είναι αυτόχρημα υπέρογκη, αφού το σχετικό δικόγραφο θα περιέχει ουσιαστικά 2-3 σελίδες στερεότυπου κειμένου.
Και εδώ ο Δήμαρχος Ήλιδας κομπάζει για φερόμενο ανδραγάθημά του, αφού δήθεν επέτυχε απομείωση της δήθεν ελάχιστης αμοιβής, που έχει «θεσπισθεί από τον νόμο, και η οποία θα ξεπερνούσε το ποσό των 80.000 €», σε 22.500 €, πλέον ΦΠΑ. Δεν περιορίζεται όμως στο καύχημά του αυτό. Αν και προδήλως μη ειδήμων, αναλαμβάνει τάξιν τιμητού και καταλογίζει στους εκπροσώπους του Δικηγορικού Συλλόγου Αμαλιάδος, ότι «αποσιωπούν τεχνηέντως» το κατόρθωμά του.
Όμως: Η μεγαλαυχία αυτή πολλού αξία, «ει μετά τινος ορθότητος είη».
Και πάλι ο Δήμαρχος αφήνει να παρασυρθεί αβασάνιστα σε μία κακή συμβουλή: Η αιτιολογία στην σχετική γνωμοδότηση της νομικής συμβούλου του Δήμου Ηλιδας στηρίζεται σε μία πολλαπλώς σαθρή νομική βάση:
Αφήνω κατά μέρος, ότι η αιτιολογία αυτή παραπαίει αδέξια σε άσχετες διατάξεις. Επικεντρώνουμαι στην εσκεμμένη, σε κάθε δε περίπτωση, στην υπαίτια άγνοια μιας «κοπερνίκειας» στροφής που εχώρησε το αργότερον με τον ισχύοντα από το 2013 νέο Κώδικα Δικηγόρων (Ν. 4194/2013) στον καθορισμό των δικηγορικών αμοιβών.
Με το άρθρο 58 του καινοτόμου αυτού νόμου προβλέπεται πλέον πρωτευόντως, ότι «η αμοιβή του δικηγόρου ορίζεται ελεύθερα με έγγραφη συμφωνία με τον εντολέα του».
Το νέο αυτό αυτόχρημα επαναστατικό «παράδειγμα» απετέλεσε το έναυσμα για όλους τους δημόσιους οργανισμούς και όλα ανεξαιρέτως τα τραπεζικά ιδρύματα να απομειώσουν έκτοτε σημαντικά τις παρεχόμενες δικηγορικές αμοιβές.
Ειδικά οι ΟΤΑ, το αργότερον από τα μέσα του 2010 έχουν παγίως καθιερώσει, να καθορίζουν στους σχετικούς διορισμούς εξωτερικών δικηγόρων, ότι τα «μόνα υποχρεωτικά για Δήμο είναι τα ελάχιστα (πλέον νόμιμα) όρια αμοιβής», που ορίζει η υπ’ αριθμ. 1085081/1473 Α 0012/24.09.2003 κοινή απόφαση των Υπουργών Οικονομίας και Οικονομικών και Δικαιοσύνης, ΦΕΚ τ. Β 1960/31.12.2003 για τις ελάχιστες αμοιβές δικηγόρων.
Απορίας άξιον είναι, πώς στην άνω σχετική γνωμάτευση της νομικής συμβούλου του Δήμου Ηλιδας, αγνοείται παντελώς η άνω θεμελιακή (τεκτονική) αλλαγή, που έκτοτε εφαρμόζεται σχεδόν ολοκληρωτικά σε όλους τους τομείς της Οικονομίας μας. Εδώ θα είχε πραγματικά ισχύ η άνω μομφή, ότι «αποσιωπάται τεχνηέντως» η προ πολλού ισχύουσα νέα νομική ρύθμιση.
Είναι δε εντελώς ακατανόητο, πώς ένας έμπειρος αυτοδιοικητικός και μία εξειδικευμένη Δικηγόρος ΟΤΑ παραγνωρίζουν την νέα αυτή νομοθετική ρύθμιση και «αποσιωπούν τεχνηέντως» την από ετών εμπεδωμένη νέα νομική πραγματικότητα. Αντί τούτου, εντελώς αναχρονιστικά, ανατρέχουν σε μία προ πολλού παρωχημένη νομική ρύθμιση, που καθόριζε ως νόμιμη την αναλογική αμοιβή.
Η μεγαλαυχία του Δημάρχου πέφτει έτσι παταγωδώς στο κενό ως φενάκη. Αν μη τι άλλο, ο Δήμαρχος γίνεται και πάλι θύμα μιάς παραπειστικής νομικής συμβουλής. Πλέον η μομφή της «θεσμικής ανευθυνότητας» πρέπει να ανακατευθυνθεί στην διεύθυνση της Δημοτικής Αρχής. Ο Δήμαρχος καλείται γιαυτό επειγόντως να ανακρούσει πρύμναν και, αφού ζητήσει έγκυρη πλέον και όχι απατηλή νομική συμβουλή, να δρομολογήσει την ανάκληση της σχετικής πολλαπλώς σκανδαλώδους απόφασης.
Και αν προηγουμένως εξέφρασα την δυσάρεστη έκπληξή μου για την αγνόηση βασικών κανόνων του επί 2 δεκαετίες ισχύοντος νέου συστήματος καθορισμού των δικηγορικών αμοιβών, που εν προκειμένω οδηγεί σε μία έκδηλα έκνομη χαριστική πράξη με ζημία για τον Δήμο τουλάχιστον 20.000 €, το άνω λεκτικό μου περί απατηλότητας και παραπειστικής συμβουλής παραπέμπει τουλάχιστον σε εισαγγελική αρμοδιότητα κατ’ άρθρο 386 ΠΚ, την οποία ασφαλώς όλοι μας απευχόμεθα.
Δημήτριος Πιτσούνης
