ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Βασίλης Νιπεργιάλης: «Το μπάσκετ είναι ο καθρέφτης της ζωής μου…»


Όταν κάποιος μιλάει για το ηλειακό μπάσκετ και τη διαδρομή του σε αυτές τις τέσσερις περίπου δεκαετίες ζωής, συνειρμικά το πρώτο όνομα που του έρχεται στο μυαλό, είναι αυτό του Βασίλη Νιπεργιάλη. Όχι βέβαια μόνο επειδή συνέδεσε το όνομά του με την επική άνοδο του Κοροίβου στην Α1 Εθνική ως προπονητής, μια άνοδος η οποία άλλαξε την ιστορία του ηλειακού μπάσκετ, αλλά και επειδή είτε ως παίκτης, είτε ως προπονητής συμμετείχε σχεδόν σε όλες τις ανόδους του Κοροίβου, ενώ στο παρελθόν φόρεσε τη φανέλα της και της άλλης μεγάλης ομάδας της Ηλείας, της ΓΕ Πύργου, μιας ομάδας η οποία ακόμα και σήμερα κατέχει το ρεκόρ προσέλευσης θεατών, σχεδόν τρεις χιλιάδες κόσμου και μάλιστα σε παιχνίδια ερασιτεχνικών κατηγοριών.

Ο Βασίλης Νιπεργιάλης, αποτελεί γνήσιο τέκνο της γενιάς των παιδιών που μεγάλωσαν στη χρυσή εποχή του ελληνικού μπάσκετ, την εποχή του Γκάλη και του Γιαννάκη, την εποχή που η ελληνική περιφέρεια και περιοχές όπως η Ηλεία, είχαν το προνόμιο να παρακολουθούν εκείνα τα ιερά τέρατα του μπάσκετ μόνο από την… τηλεόραση.

Ο Βασίλης Νιπεργιάλης, σήμερα, κάτι παραπάνω από τρία χρόνια από εκείνη την ιστορική άνοδο στην Α1 και εν συνεχεία την αποχώρησή του από τον Κόροιβο, λύνει τη σιωπή του και μιλάει για πρώτη φορά σε κάποιο Μέσο. Και το κάνει στο amaliadanews.gr και το ilia.news, τα οποία αφορμής δοθείσης της επανόδου του Βασίλη Νιπεργιάλη στο μπάσκετ, μέσα από την πρότυπη Ακαδημία «Αστέρια Αμαλιάδας», θέλησαν να απευθύνουν ορισμένα ερωτήματα και να λάβουν απαντήσεις, από τον άνθρωπο του οποίου οι γνώσεις γύρω από το μπάσκετ είναι αδιαμφισβήτητες, τον άνθρωπο ο οποίος έχει διδάξει σε σεμινάριο του Συνδέσμου Ελλήνων Προπονητών, του μοναδικού Ηλείου προπονητή ο οποίος έχει κοουτσάρει ως πρώτος προπονητής ομάδα Α1 μπάσκετ (τον Ιωνικό Ν.Φ.-Αμαλιάδα), τον άνθρωπο που οι καλά μυημένοι θυμούνται πιτσιρικά να κάνει απίθανα πράγματα στο παρκέ, παίζοντας παρά το ύψος του με την ίδια άνεση και στις τρεις περιφερειακές θέσεις, έναν παίκτη για τον οποίο είχε ενδιαφερθεί ο Απόλλων Πάτρας, σε μια εποχή που επαρχιωτόπουλο όχι απλά δεν διανοούνταν να παίξει στην Α1, αλλά ούτε καν να περάσει έξω από την… πόρτα αυτών των ιστορικών ομάδων.

Σήμερα ο Βασίλης Νιπεργιάλης, παντρεμένος με την Γιώτα Μπακοπούλου, έχει δυο  παιδιά, την Κωνσταντίνα  και τον Άρι. Επαναλαμβάνουμε ότι συμμετείχε σε όλες τις ανόδους του Κοροίβου ως παίκτης από το τοπικό έως τη Γ΄ Εθνική.  Αγωνίστηκε ακόμα στην ΓΕ Πύργου και στο Παλαιό Φάληρο. Υπήρξε προπονητής στον Κόροιβο από την Α1 ΕΣΚΑΗ έως την Basket League, εκτός της χρονιάς από την Β΄ Εθνική προς την Α2. Προπονητής στην Α1 στις τελευταίες αγωνιστικές με τον Ιωνικό Ν.Φ Αμαλιάδα το 2004-05 σε ηλικία μόλις 30 ετών, αρχικά ως ασίσταντ  του Γιώργου Ζευγώλη την ίδια χρονιά και head coach για όσο χρειάστηκε όταν αποχώρησε ο Ζευγώλης από την ομάδα. Επίσης, δίδαξε στο σεμινάριο του ΣΕΠΚ στην Αμαλιάδα του 2014.

Ας δούμε αυτά που μας είπε:

-Βασίλη, δώσε μας τον ορισμό του τί σημαίνει μπάσκετ για σένα μέσα σε λίγες γραμμές.

«Το μπάσκετ για μένα είναι ο καθρέφτης της ζωής μου. Όπως ήμουν στα παρκέ και στους πάγκους έτσι είμαι και στη ζωή μου. Το μπάσκετ λοιπόν είναι αυτό που σημάδεψε τη ζωή μου, αυτό που με βοήθησε να γίνω αυτός που είμαι αυτό που μου έδωσε τις μεγαλύτερες συγκινήσεις,  αυτό που με κράτησε μακριά από κακοτοπιές, αυτό που μου έμαθε να πειθαρχώ και να αγωνίζομαι».

 

-Ποιός ήταν ο λόγος για τον οποίο πήρες την απόφαση να επιστρέψεις στο μπάσκετ μέσα από αυτό το δρόμο. Κάποιος άλλος στη θέση σου και μετά την ανεπανάληπτη επιτυχία του 2013 είναι βέβαιο ότι θα επιχειρούσε να “εξαργυρώσει” εκείνη την επιτυχία μέσα από ανάλογες δουλειές σε άλλες ομάδες.

«Αυτό είναι αλήθεια. Το καλοκαίρι του 2014 μετά την άνοδο του Κοροίβου στην Basket League θα μπορούσα να εξαργυρώσω την επιτυχία σε μορφή υλική. Προτάσεις και μάλιστα πολύ καλές υπήρχαν κατά την διάρκεια όλης της χρονιάς . Όποια πρόταση και  να αποδεχόμουν είναι σίγουρο ότι θα έχανα πολλά περισσότερα φεύγοντας μακριά από την οικογένεια μου και τις επιχειρήσεις μου. Απλά επικράτησε η λογική. Πιστεύω ότι η αξιολόγηση μου με βάση τα τότε δεδομένα της γενικής κατάστασης στην χώρα ήταν σωστή. Η επιστροφή μου λοιπόν στον χώρο γίνεται μέσα από μια διαδικασία που δεν με αποσπά από τις επαγγελματικές μου ασχολίες και μου δίνει την ευκαιρία να ασχοληθώ με τα μικρά παιδιά που δεν το είχα κάνει ποτέ . Έχω όραμα για αυτή την ακαδημία , έχω όραμα να δω παιδιά από αυτή την περιοχή να φορούν το εθνόσημο, να αγωνιστούν σε μεγάλες ομάδες , να δω παιδιά να μεγαλώνουν με αθλητική παιδεία, να δω παιδιά χαρούμενα, να επιστρέψω στο πολλαπλάσιο αυτά που πήρα εγώ από το μπάσκετ».

 

-Το ηλειακό μπάσκετ δεν “παράγει” παίκτες με ευκολία. Πιστεύεις ότι με την άνοδο του Κοροίβου στη Basket League έχει ανέβει ο πήχης των απαιτήσεων πολύ ψηλά ή σε κάτι υπολείπεται ο τόπος όσον αφορά στη διαδικασία αυτή.

«Σαφώς υπάρχει πρόβλημα στην παραγωγική διαδικασία. Αυτό είναι ολοφάνερο. Απάντηση υπάρχει. Ο όρος ακαδημία στην περιοχή μας ήταν παρεξηγημένος τα προηγούμενα χρόνια. Στη Σερβία για παράδειγμα οι προπονητές στις ακαδημίες είναι πολύ καταρτισμένοι , δίνουν τεράστια βάση στα βασικά του αθλήματος και λειτουργούν με αυστηρούς κανόνες . Αν κοιτάξουμε στο παρελθόν θα δούμε ότι σε αυτές τις ευαίσθητες ηλικίες κλήθηκαν να διδάξουν άνθρωποι χωρίς καν να είναι προπονητές, αθλητές που έπρεπε να συμπληρώσουν το μηνιάτικο τους, παράγοντες που έδιωξαν τους προπονητές γιατί δεν έφθασαν οι συνδρομές να πληρωθούν και άλλα ευτράπελα . Παράλληλα ο τρόπος ζωής αλλάζει, οι γονείς αλλάζουν, όλοι θέλουμε χωρίς να κουραστούμε να πετύχουμε. Αυτό στο μπάσκετ δεν γίνεται. Για να πετύχεις θα κουραστείς,  θα δουλέψεις για να ανταμειφθείς, αλλιώς μείνε με το Play Station και τη μαμά από το άλλο δωμάτιο να σε ρωτάει αν είσαι καλά…».

-Έχεις παρακολουθήσει σεμινάρια και έχεις γνωρίσει εμβληματικούς και σημαντικότατους προπονητές του κολεγιακού μπάσκετ στις ΗΠΑ, όπως πρόσφατα ένα σεμινάριο που διοργάνωσε η Αμαλιάδα, με τον Νικ Λάμπρος, τον Τοντ Μακ Γκίνες και τον Άντονι Κροσίτο. Τί είναι εκείνο που θα προτάξει η Ακαδημία σας στην εκπαιδευτική διαδικασία των μικρών αθλητών, ως απόσταγμα της ενασχόλησής όλα αυτά τα χρόνια με τη διδασκαλία του μπάσκετ στις αναπτυξιακές ηλικίες;

“Η ακαδημία μας, τα «ΑΣΤΕΡΙΑ ΑΜΑΛΙΑΔΑΣ», θα λειτουργήσουν σε πρότυπη μορφή. Ήδη από το ξεκίνημα μας χρησιμοποιούμε επαγγελματικές μπασκέτες ρυθμιζόμενου ύψους, μπάλες μικρές ανάλογα την ηλικία του παιδιού, λοιπός εξοπλισμός κώνοι, εμπόδια, λάστιχα κλπ, αυτά που χρειάζονται στις σύγχρονες μορφές προπόνησης. Οι προπονητές με επικεφαλής εμένα είναι καταρτισμένοι με παιδαγωγική και προπονητική εμπειρία. Ήδη σχεδιάζουμε την πρώτη ημερίδα μας που θα έχει τίτλο «Διατροφή στην παιδική ηλικία και αθλητισμός». Θα ακολουθήσουν συνεργασίες με camp σε εσωτερικό και εξωτερικό, τουρνουά χειμερινά και καλοκαιρινά και πολλά ακόμη. Στόχος της Ακαδημίας δεν είναι μόνο η παραγωγή αθλητών αλλά και η διάπλαση χαρακτήρων πάνω στις αρχές του αθλητισμού. Νους υγιής έν σώματι υγιεί».

-Το μπάσκετ που αγαπάς βρίσκεται σε μια φθίνουσα τροχιά ή απλά αυτό είναι παροδικό και έχει να κάνει ίσως μόνο με τη βιτρίνα και την απουσία επενδυτών από το επαγγελματικό μπάσκετ.

«Για πιο επαγγελματικό μπάσκετ μιλάμε;  Άλλο επαγγελματικό μπάσκετ, άλλο μπάσκετ στην μεγαλύτερη κατηγορία.  Σε είκοσι μέρες ξεκινά το Πρωτάθλημα και μόλις τώρα η ΕΡΤ έσωσε την παρτίδα με τα τηλεοπτικά δικαιώματα.  Έξι ξένοι, κατευθείαν οι περισσότεροι από τα κολέγια με συμφωνία με τον μήνα και έξι Έλληνες χαμηλόμισθοι, οι οποίοι αντέχουν να παίζουν λίγο κι απλήρωτοι. Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός και μετά;  Εθνική ομάδα που δεν έχει αθλητή από άλλη ομάδα στην Ελλάδα. Το προϊόν είναι σε φθίνουσα πορεία , όσοι δεν το βλέπουν εθελοτυφλούν.  Αν κάποια μέρα οι οικογένειες Γιαννακόπουλου και Αγγελόπουλου αποσυρθούν, τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα έως μη βιώσιμα. Δείτε την Ευρωλίγκα που κάθε χρόνο προσπαθεί να δώσει κίνητρα στις ομάδες,  δημιούργησε τηλεοπτικό κοινό, βρήκε χορηγούς έβαλε το μπάσκετ πάλι στις τηλεοράσεις μας . Φρέσκες ιδέες , φρέσκο χρήμα, στροφή στην σωστή παραγωγική διαδικασία, μείωση ομάδων, μεγαλύτερη διάρκεια των Πλέι Οφ, επιστροφή στην Ελλάδα των καλών παικτών και προπονητών, είναι κάποια πράγματα που χρειάζονται ώστε να αντιστραφεί το κλίμα».

-Δεν θα αντέξουμε τον πειρασμό να μην ρωτήσουμε έστω και αν δεν πάρουμε απάντηση ποτέ. Υπάρχει απάντηση στο γιατί δεν συνέχισες στον Κόροιβο την εποχή που η ομάδα ανέβηκε στη Basket League;

«Σε όλες τις ερωτήσεις υπάρχει απάντηση. Το θέμα είναι αν θες να την δώσεις . Η απάντηση είναι απλή:  Ο Κόροιβος έφθασε στην κορυφή γιατί μια παρέα που ήταν σαν οικογένεια είχε την τρέλα να ξεπερνάει τον εαυτό της και να επιτυγχάνει πράγματα που κανένας δεν είχε φανταστεί.  Σε αυτή την παρέα που συμμετείχαν παίχτες , προπονητές και παράγοντες σημαντικό ρόλο είχα κι εγώ.  Από την επόμενη μέρα της ανόδου στο ιστορικό παιχνίδι με την Καβάλα όλα άλλαξαν. Κάποιοι πλέον δεν το έβλεπαν σαν παρέα, άρχισαν να σκέφτονται γρήγορα και διαφορετικά, αναπτύχθηκαν συμπεριφορές που δεν είχαν ξαναεμφανιστεί. Στη ζωή πρέπει να είσαι περήφανος και σαν περήφανος λειτούργησα. Τα υπόλοιπα που εξελίχθησαν είναι απλά η συνέχεια σε αυτά που σας είπα παραπάνω . Σημασία σε ένα χώρο δεν έχει πως μπαίνεις αλλά πως βγαίνεις από αυτόν . Εγώ μπήκα ως προπονητής στην τοπική κατηγορία, με 5 δελτία παικτών και μετρημένους στα δάκτυλά των χεριών τους ανθρώπους που έρχονταν στο γήπεδο. Και έφυγα με τον Κόροιβο στη Βasket League με 2.500 ανθρώπους στο γήπεδο με ένα νομό ενωμένο και εγγυημένα έσοδα στη νέα χρόνια γύρω στις 200.000€. Έφυγα με την αγάπη του κόσμου που ακόμα και σήμερα, 3, 5 χρόνια μετά αντί να μειώνεται αυξάνεται! Ο κόσμος έτσι θέλω να με θυμάται , περήφανο και αγωνιστή. Να ξέρουν ότι τους αγαπώ και θέλω να συνεχίσουν να αγαπάνε και να στηρίζουν την ομάδα όπως μόνο αυτοί ξέρουν».

 

-Σε στενοχωρεί το γεγονός ότι έπαιξες μπάσκετ σε μια εποχή που δεν είχε γίνει αυτή η “έκρηξη” στην περιφέρεια και δεν είχες ίσως τις ανάλογες ευκαιρίες να δοκιμάσεις να αγωνιστείς σε επαγγελματικό επίπεδο;

Ο αθλητισμός είναι το πιο δίκαιο κομμάτι της κοινωνίας μας . Όλοι παίρνουν αυτό που τους αξίζει. Σίγουρα στην σημερινή εποχή είναι πιο εύκολο να αγωνιστείς σε επαγγελματικό επίπεδο αφού οι ομάδες αναγκαστικά πλέον λόγω οικονομικών δυσκολιών προσφέρουν θέσεις σε νέα παιδιά. Πήρα λοιπόν αυτό που μου άξιζε.  Δεν στεναχωριέμαι ούτε μετανιώνω για τίποτα, θεωρώ ότι προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια για το καλύτερο».

-Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη θα ήθελες να ευχηθείς κάτι για τον Κόροιβο και το ηλειακό μπάσκετ;

«Φυσικά τα καλύτερα! Να πετύχει τον μεγάλο στόχο της παραμονής και να συνεχίσει για πολλά χρόνια στην Basket League. Στον φίλο μου Ντίνο Καλαμπάκο και στον αδελφικό μου φίλο Παναγιώτη Ανδρουτσόπουλο υγεία, τύχη και να συνεχίσουν την καλή δουλειά που κάνουν. Για τον κόσμο της ομάδας τα είπα νωρίτερα, είναι μοναδικός και είναι η κινητήριος δύναμη της ομάδας.  Να είναι εκεί πιστοί και ενωμένοι!  Εύχομαι σε όλες τις ομάδες του νόμου μας καλή χρονιά. Υγεία σε αθλητές και προπονητές καθώς και  δύναμη στους παράγοντες».