Χθές στα Λεχαινά, ο χρόνος υποκλίθηκε στην ορμή του Γενιτσαρίστικου χορού, που αποτελεί μια ζωντανή κατάθεση ψυχής και όχι μια απλή αναπαράσταση.
Κάθε χτύπημα του ποδιού στη γη είναι ένας χαιρετισμός στους προγόνους και μια υπόσχεση πως η λεβεντιά αυτού του τόπου παραμένει αλώβητη.
Αυτός ο αρχέγονος ρυθμός λειτούργησε ως μια μυστική γλώσσα ελευθερίας, μεταφέροντας μηνύματα αντοχής που καμία σκλαβιά δεν μπόρεσε να φιμώσει.
Δεν πρόκειται για μια απλή κίνηση, αλλά για μια ιερή ιεροτελεστία όπου το παρόν συναντά τις ρίζες του.
Η διατήρηση του εθίμου είναι το μέγιστο χρέος μας, καθώς παραδίδουμε στις νέες γενιές την ίδια την ταυτότητα και την υπερηφάνεια των Λεχαινών.
Όταν οι νέοι μπαίνουν στον κύκλο, η παράδοση γίνεται ένα παλλόμενο παρόν που εγγυάται τη συνέχεια της ιστορίας μας.
Ας κρατήσουμε αυτόν τον ρυθμό ζωντανό, ως την άσβεστη φλόγα που θα καίει από γενιά σε γενιά με όλη τη δύναμη που της αξίζει.
Συγχαρητήρια στους συλλόγους και στους συμμετέχοντες!
