Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που η Ηλεία είδε τις πανεπιστημιακές της σχολές να κλείνουν, με μια απόφαση που άφησε πίσω της ερείπια, απογοήτευση και οργή.

Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών —εκείνος που υπέγραψε ουσιαστικά το «κλείσιμο» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ηλεία— βρέθηκε ως επίσημος καλεσμένος στην κοπή της πίτας του Επιμελητηρίου Ηλείας.

Και κανείς δεν αντέδρασε.

Κανείς δεν σηκώθηκε να του θυμίσει τι σήμαινε η απόφασή του για τον τόπο αυτόν.

Αντίθετα, υποδοχές, χαμόγελα, χειραψίες και φωτογραφίες.

Γιατί, όπως φαίνεται, όταν υπάρχουν “δουλειές” να γίνουν, η αξιοπρέπεια πάει περίπατο;

Ο πρόεδρος του Επιμελητηρίου, που τον κάλεσε, ξέρει πολύ καλά τι έχει γίνει — αλλά ποιος νοιάζεται;

Όταν παίζονται επενδυτικά πακέτα, προγράμματα, και “συνεργασίες”, η μνήμη γίνεται επιλεκτική;

Η κοινωνία της Ηλείας βλέπει και θυμάται. Θυμάται τα λόγια για “αναβάθμιση” και “συγχωνεύσεις” που στο τέλος σήμαιναν μόνο μια λέξη: Λουκέτο…

Και σήμερα βλέπει τους ίδιους ανθρώπους να γιορτάζουν, σαν να μην συνέβη τίποτα.

Το πραγματικό μαχαίρι δεν έκοψε πίτα — έκοψε το μέλλον του τόπου.

Αν αυτή η εκδήλωση συμβολίζει κάτι, είναι το πόσο εύκολα ξεπουλιέται η αξιοπρέπεια της περιοχής στο όνομα “σχέσεων” και “συνεργειών”.

Η Ηλεία δεν χρειάζεται άλλα χαμόγελα. Χρειάζεται ανθρώπους που λένε την αλήθεια κατά πρόσωπο — ακόμα κι αν χαλάνε τη φωτογραφία.