Υπάρχουν εικόνες που σε γεμίζουν περηφάνια. Και υπάρχουν εικόνες που σε κάνουν να ντρέπεσαι. Οι φωτογραφίες από τα Ιαματικά Λουτρά Καϊάφα στον Νομό Ηλείας ανήκουν δυστυχώς στη δεύτερη κατηγορία.
Ένας τόπος μοναδικής φυσικής ομορφιάς. Μια λίμνη που απλώνεται γαλήνια κάτω από τον ουρανό, με τα νερά της να καθρεφτίζουν τα δέντρα και τα βράχια. Πηγές με καταπράσινα, κρυστάλλινα νερά που αναβλύζουν μέσα από το σπήλαιο, δημιουργώντας ένα σκηνικό σπάνιο για ολόκληρη την Ελλάδα. Και όμως, γύρω από αυτό το φυσικό θαύμα, η εικόνα είναι σκληρή: εγκατάλειψη, αδιαφορία, παρακμή.
Σκουπίδια διάσπαρτα σε μονοπάτια και καλαμιές. Πλαστικά μπουκάλια και απορρίμματα ανάμεσα στα ζώα που βόσκουν ανεξέλεγκτα στον χώρο. Αδέσποτα σκυλιά περιφέρονται εκεί που κάποτε περπατούσαν επισκέπτες από όλη τη χώρα. Λασπωμένα περάσματα, πρόχειρες κατασκευές που καταρρέουν, υποδομές που μοιάζουν ξεχασμένες από τον χρόνο.
Το κεντρικό κτίριο με την επιγραφή «ΙΑΜΑΤΙΚΑ ΛΟΥΤΡΑ ΚΑΪΑΦΑ» στέκει ακόμα όρθιο, σαν φάντασμα μιας άλλης εποχής. Όμως ο περιβάλλων χώρος δεν θυμίζει σε τίποτα οργανωμένο ιαματικό προορισμό. Θυμίζει δημόσια περιουσία που αφέθηκε να ρημάξει. Σημαίες που λείπουν από τους ιστούς, πλακόστρωτα γεμάτα νερά και φθορές, καμία ένδειξη συστηματικής φροντίδας.
Και εδώ ξεκινά το μεγάλο ερώτημα: Ποιος ευθύνεται;
Πού είναι οι βουλευτές της Ηλείας; Πού είναι η Αντιπεριφέρεια Ηλείας; Πού είναι ο Δήμος Ζαχάρως; Ο Δήμος Πύργου, πρωτεύουσα του Νομού; Ο Δήμος Ήλιδας; Οι Δήμοι της Ολυμπίας; Ο Δήμος Ανδραβίδας–Κυλλήνης; Ο Δήμος Πηνειού; Ο Δήμος Κρεστένων;
Η σιωπή τους είναι εκκωφαντική.
Ο Καϊάφας δεν είναι μια τυχαία γωνιά της Ηλείας. Είναι σημείο αναφοράς. Είναι πηγή ιαματικού πλούτου. Είναι περιβαλλοντικός θησαυρός. Θα μπορούσε να αποτελεί πρότυπο ανάπτυξης για ολόκληρη τη δυτική Πελοπόννησο. Να προσελκύει ιαματικό τουρισμό, να δημιουργεί θέσεις εργασίας, να δίνει ζωή στην τοπική οικονομία. Αντί γι’ αυτό, μετατρέπεται σε σύμβολο εγκατάλειψης.
Δεν πρόκειται απλώς για αμέλεια. Πρόκειται για διαχρονική αποτυχία σχεδιασμού και ευθύνης. Γιατί η εγκατάλειψη δεν έρχεται σε μια νύχτα. Έρχεται όταν επί χρόνια κανείς δεν πιέζει, κανείς δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλία, κανείς δεν λογοδοτεί.
Είναι απαράδεκτο ένας τόπος τέτοιας φυσικής αξίας να μην διαθέτει στοιχειώδη καθαριότητα. Είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει οργανωμένη φύλαξη. Είναι απαράδεκτο να μην υπάρχει σαφές πλάνο αξιοποίησης και προστασίας.
Η Ηλεία έχει πληρώσει ακριβά την υποβάθμιση των συγκριτικών της πλεονεκτημάτων. Από τον τουρισμό μέχρι την αγροτική παραγωγή, κάθε χαμένη ευκαιρία κοστίζει σε ανάπτυξη, σε εισόδημα, σε μέλλον για τους νέους. Ο Καϊάφας θα μπορούσε να είναι μοχλός αναγέννησης. Αντί γι’ αυτό, γίνεται παράδειγμα προς αποφυγή.
Οι εικόνες δεν επιδέχονται ωραιοποίηση. Ο φυσικός παράδεισος υπάρχει ακόμη. Η λίμνη είναι εκεί. Οι πηγές είναι εκεί. Το τοπίο είναι συγκλονιστικό. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση.
Η εγκατάλειψη του Καϊάφα δεν είναι απλώς θέμα αισθητικής. Είναι ζήτημα σεβασμού προς τον τόπο, προς τους πολίτες και προς την ιστορία της Ηλείας.
Κάποιοι πρέπει επιτέλους να λογοδοτήσουν. Και κυρίως, κάποιοι πρέπει να δράσουν.
Γιατί κάθε μέρα που περνά, ο Καϊάφας δεν πληγώνεται μόνο από τον χρόνο – πληγώνεται από την αδιαφορία.
