«Η εξέγερση των φοιτητών του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ενάντια στην χούντα, αποτελεί πλέον μία από τις ξεχωριστές στιγμές της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, που γράφτηκαν ανεξίτηλα δίπλα στους μεγάλους αγώνες των Ελλήνων.

Γιατί όλο και περισσότερο χρειαζόμαστε ανάλογα παραδείγματα, που δείχνουν ότι η κοινωνική απελευθέρωση κατακτιέται μόνο με αγώνες και θυσίες, ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ισχυρό από το πάθος για ιδανικά όπως η ελευθερία και η δημοκρατία.

Πέρασαν 44 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και ακόμα έχουμε σοβαρούς λόγους για να θυμόμαστε ότι, η φωτεινή πλευρά της ιστορίας γράφεται από τα πρόσωπα που αναλαμβάνουν την ευθύνη για όλους, ακόμη και αν κανείς δεν τους το ζητά.

Η 17η Νοεμβρίου του 1973 έδειξε το δρόμο του αγώνα για την κατάκτηση και εδραίωση της Δημοκρατίας στη χώρα μας και την πτώση της δικτατορίας.

Το Πολυτεχνείο απετέλεσε σύμβολο ανιδιοτελούς κοινωνικού αγώνα για μια Δημοκρατική χώρα, για μια Ελλάδα που τη διέπουν οι αρχές της ισονομίας και της ισοπολιτείας.

Η αντίσταση του λαού και κυρίως της νεολαίας ενάντια στην πιο σκληρή μορφή εξουσίας αποτέλεσε και αποτελεί φωτεινό φάρο για τις επόμενες γενιές, γιατί υπερασπίστηκε τις υψηλές αξίες και τα ιδανικά και δίδαξε ήθος, αυτοθυσία, θάρρος. Το μήνυμα του Πολυτεχνείου παρά τις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές, παραμένει αναλλοίωτο και ίσως πιο επίκαιρο από ποτέ.

Σε εποχή οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κρίσης οι σύγχρονοι Έλληνες δίνουν τον δικό τους συλλογικό αγώνα για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας, για μια ευνομούμενη πολιτεία απαλλαγμένη από φραγμούς και διακρίσεις, με μοναδικό σκοπό την πρόοδο της χώρας.

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε και να σεβόμαστε τους αγωνιστές, έχουμε χρέος να ξεχωρίζουμε τα μεγάλα από τα μικρά, τα σημαντικά από τα ασήμαντα, τα διαχρονικά από τα εφήμερα και να αναζητούμε πάντα το καλό και την αλήθεια.»