Απογοήτευσε, στεναχώρησε και κούρασε τους μικρότερους δρομείς, τους αυριανούς αθλητές αλλά και νόμιμους ιδιοκτήτες αυτού του τόπου, η διοργάνωση του Μαραθώνιου Ολυμπίας το απόγευμα του Σαββάτου, στην πλατεία του Αγίου Αθανασίου στην Αμαλιάδα!

Τα “όργανα” είχαν ξεκινήσει από το πρωί, όταν γονείς και μαθητές πήγαν να πάρουν τα νούμερά τους και τα αναμνηστικά μπλουζάκια και ενημερώθηκαν… ότι δεν υπάρχουν μπλουζάκια! Τζάμπα οι μαθητές (οι γονείς δηλαδή) συμπλήρωναν στις αιτήσεις που μοιράζονταν στα σχολεία το μέγεθος για το μπλουζάκι που θα έπαιρναν (Υπήρχε σχετικό κουτάκι δίπλα στους αγώνες του ενός και των δύο χιλιομέτρων που θα συμμετείχαν τα παιδιά). Τζάμπα τους έλεγαν οι εκπαιδευτικοί όλη την εβδομάδα “φορέστε τα μπλουζάκια σας και εκεί που θα πάτε θα σας δώσουν τα μπλουζάκια του αγώνα”.

Αφού από την αρχή ξέρατε ότι δεν θα βγάλετε μπλουζάκια, γιατί πήγαν αυτές οι αιτήσεις στα σχολεία;

Ευτυχώς όμως, τα παιδιά είναι παιδιά και μπροστά στη χαρά ότι θα συμμετείχαν στον αγώνα με τους φίλους τους, το ξέχασαν.

Και ήρθε και η ώρα του αγώνα… Πρώτα ξεκίνησαν τα παιδιά των τριών τελευταίων τάξεων των δημοτικών σχολείων, τερμάτισαν, πήραν τα μετάλλιά τους και ύστερα από λίγο… τερμάτισαν τα μικρότερα παιδιά. Μετάλλια όμως;;;;

Όσοι πήραν πήραν. Και κανείς δεν σκέφτηκε να πει στο μικρόφωνο, παιδιά περιμένετε, τελείωσαν και πάμε να φέρουμε άλλα, με τους γονείς να ρωτάνε από εδώ και από εκεί από που θα πάρουν το μετάλλιο και ο ένας εθελοντής να τους στέλνει στον άλλο.

Αφού υπήρχαν τα μετάλλια γιατί δεν ήταν στον χώρο της διοργάνωσης, δεν το καταλάβαμε…

Η λεπτομέρεια κάνει τη διαφορά αγαπητοί διοργανωτές του Μαραθώνιου Ολυμπίας και δυστυχώς, χάσατε σε σημεία ολόκληρα και όχι στη λεπτομέρεια…

Και φυσικά η συμμετοχή σε έναν αγώνα δεν γίνεται για τα μετάλλια και τα μπλουζάκια, αλλά για τη χαρά της συμμετοχής. Αλλά και αυτά χρειάζονται. Ειδικά για τα μικρότερα παιδιά. Γιατί αν χάσετε την εμπιστοσύνη τους, ξεχάστε και τις μελλοντικές διοργανώσεις. Γιατί πολλοί είναι αυτοί οι γονείς που θα το σκεφτούν σοβαρά να φέρουν πάλι τα παιδιά τους, για να τα πάρουν πίσω κλαίγοντας.

Ναι, ίσως γινόμαστε λίγο πικρόχολοι που λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, αλλά με τα παιδιά δεν παίζουμε…