Πέρασαν τρεις δεκαετίες στις οποίες είχε να πατήσει το πόδι του στο «Γρηγόριος Καλάκος» ο Νίκος Δοαμαντόπουλος. Το έκανε σήμερα με αφορμή ένα παιχνίδι μεταξύ των ομάδων υποδομής Παμβουπρασιακού-Λεόντων. Η συγκίνηση τόσο από τον ίδιο, όσο και από εκείνους οι οποίοι τον συνάντησαν, ήταν πάρα πολύ μεγάλη.

Όταν μιλάμε για τον Παμβουπρασιακό, μιλάμε για μια ομάδα στην ιστορία της οποίας, δυο άνθρωποι είναι αυτοί οι οποίοι έχουν θέσει ανεξίτηλα τη σφραγίδα τους. Τον Νίκο Διαμαντόπουλο και τον Μίκι Τσίρκοβιτς. Σε διαφορετικές εποχές, σε διαφορετικά επίπεδα. Ο Νίκος Διαμαντόπουλος προηγήθηκε. Ήταν εκείνος ο οποίος ουσιαστικά, πέρασε τους Ταύρους από το τοπικό επίπεδο, στις εθνικές κατηγορίες. Ο άνθρωπος ο οποίος μετέτρεψε τον Παμβουπρασιακό, από μια ομάδα κομπάρσο του τοπικού Ηλείας, σε μια ομάδα πρωταγωνίστρια, η οποία πέτυχε να κερδίσει τον τίτλο και την άνοδο στη Δ΄ Εθνική. Ήταν και ένας προπονητής, ο οποίος έβαλε νέα παιδιά από τις αλάνες της Βάρδας, στο γήπεδο, δίνοντάς τους την ευκαιρία να γίνουν ποδοσφαιριστές. Βεβαίως μιλάμε για μια άλλη εποχή, με χωμάτινο το «Γρηγόριος Καλάκος», περιτρυγιρισμένο από κάγκελα, το οποίο δεν έμοιαζε σε τίποτα με αυτό το οποίο είναι σήμερα. Ένα γήπεδο με άριστο αγωνιστικό χώρο, εξέδρες καθημένων, δημοσιογραφικά θεωρεία, αίθουσα Τύπου κ.λπ..

Ο Νίκος Διαμαντόπουλος, ξεναγήθηκε στους χώρους του γηπέδου, αντίκρισε φωτογραφίες ρετρό, ανακάλεσε στη μνήμη του στιγμές από την ιστορία του συλλόγου. Ο Διαμαντόπουλος, διακρίνεται στη φωτογραφία, με τον γενικό αρχηγό των Ταύρων Κώστα Παλούμπη, κατά την άφιξή του στο «Γρηγόριος Καλάκος».