Λίγο έξω από τον Άγιο Ιωάννη Πύργου (πρώην Λετρίνων), ένας ολόκληρος οδικός άξονας παραμένει στο απόλυτο σκοτάδι. Από το σημείο εκείνο έως και την περιοχή του Ιερού Ναού Αγίου Κωνσταντίνου, ο οδοφωτισμός δεν λειτουργεί. Και όταν πέφτει το φως της ημέρας, πέφτει μαζί του και η αίσθηση ασφάλειας.

Η ώρα είναι 18:42, Παρασκευή 20 Φλεβάρη. Το σκοτάδι αρχίζει να γίνεται πυκνό, σχεδόν απειλητικό. Τα αυτοκίνητα διασχίζουν τον δρόμο με μοναδικό οδηγό τα φώτα τους. Οι σκιές βαραίνουν, οι πινακίδες χάνονται, τα πεζοδρόμια γίνονται αόρατα.

Εικόνες εγκατάλειψης

Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν την πραγματικότητα:

• Στύλοι φωτισμού στέκουν άχρηστοι, σαν σιωπηλοί μάρτυρες αδιαφορίας.

• Ο δρόμος βυθισμένος στο μισοσκόταδο, με ελάχιστη ορατότητα.

• Σημεία κυκλοφορίας και νησίδες χωρίς επαρκή φωτισμό.

• Μια βασική οδική αρτηρία που θυμίζει επαρχιακό δρόμο δεκαετίας άλλης εποχής.

Δεν μιλάμε για απομονωμένο χωματόδρομο. Μιλάμε για κατοικημένη περιοχή, για διαδρομή καθημερινής μετακίνησης πολιτών, εργαζομένων, οικογενειών.

Ζήτημα ασφάλειας – Όχι πολυτέλειας

Ο ηλεκτροφωτισμός δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο.
Είναι ζήτημα οδικής ασφάλειας.
Είναι ζήτημα πρόληψης ατυχημάτων.
Είναι στοιχειώδης υποχρέωση μιας σύγχρονης δημοτικής διοίκησης.

Όταν ο δρόμος μένει σκοτεινός:

• Αυξάνεται ο κίνδυνος τροχαίων.

• Περιορίζεται η ορατότητα για πεζούς και οδηγούς.

• Δημιουργείται αίσθημα ανασφάλειας.

Και το ερώτημα είναι απλό:
Πόσο δύσκολο είναι να αποκατασταθεί ο φωτισμός σε μια τόσο κρίσιμη διαδρομή;

Οι αρμόδιες αρχές οφείλουν απαντήσεις

Οίκοθεν και επί τω αυτώ, οι αρμόδιες αρχές έχουν χρέος να μεριμνήσουν άμεσα. Όχι αύριο. Όχι “όταν βρεθεί κονδύλι”. Άμεσα.

Η περιοχή δεν μπορεί να μένει στο σκοτάδι.
Οι πολίτες δεν μπορεί να κινούνται με κίνδυνο.
Η εικόνα εγκατάλειψης δεν τιμά κανέναν.

Ο Άγιος Ιωάννης δεν ζητά προνόμια.
Ζητά το αυτονόητο: φως.