AΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΗΛΕΙΑ

Συκοφαντία και Ψέμα οι Μεγαλύτερες Μάστιγες της Εποχής

”ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΑ ΚΑΙ ΨΕΜΑ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΜΑΣΤΙΓΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ”

Πάντα και σε όλα μπροστά βαδίζει η Ψευτιά ελκύοντας τους ανόητους με τη χυδαία κραυγή της. Τελευταία και πάντα αργά, έρχεται και η Αλήθεια, σέρνοντας πίσω από τον κουτσό χρόνο ”. Δια­χρονικός κι επίκαιρος όσο ποτέ, ο Baltasar Gracian σκιαγραφεί επακριβώς τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα, καταδεικνύοντας για ακόμα μια φορά, ότι το ψεύδος και η διαβολή συνιστούν ” εγκλήματα” που διαπράττονται σε όλες τις εποχές και σε όλες τις ιστορικές συγκυρίες.

Στην Ελ­λάδα σήμερα, γαλουχημένοι περισσότερο από ποτέ σε μια στάση ζωής όπου η ατομικότητα αποτε­λεί ιδεολογικό επίκεντρο, με τον εγωκεντρισμό να έχει αναχθεί σε υπέρτατη αξία και αποδεσμευ­μένοι πλέον από κάθε είδους δεσμούς και φρονήματα, καταλήξαμε να βιώνουμε μια ιδιόμορφη και υποτυπώδη ελευθερία χωρίς σαφές ή και καθόλου περιεχόμενο, εγκλωβισμένοι στο ψέμα.

Αποπρο­σανατολισμένοι από το αληθινό νόημα της ζωής και της κοινωνικότητας καταντήσαμε να συγκρο­τούμε πλέον μια ανταγωνιστική κοινωνία, που εξαργυρώνει ακριβά την ανώριμη ψυχοσύνθεσή της και κατ επέκταση την εγωιστική τοποθέτηση της έναντι των άλλων ανθρώπων.

Το ψέμα που ασύ­στολα διαπράττεται και γιγαντώνεται γύρω μας προκαλώντας σε όλους μας σχεδόν ανασφάλεια, πανικό και θλίψη, αποτελεί διαχρονικό φαινόμενο που μαστίζει κυρίως τις κοινωνίες όπου επικρα­τεί άκρατος υλισμός, επιδιώξεις κοινωνικής καταξίωσης με θεμιτό ή αθέμιτο τρόπο και απαξίωση ηθικών αξιών των οικογενειακών και κοινωνικών δομών, όπως δυστυχώς η δική μας.

Το ψέμα προηγείται στα χείλη των περισσοτέρων και πρωταγωνιστεί σε κάθε σχεδόν ιδιω­τική και δημόσια έκφανση της ζωή μας, δίχως αιδώ, ανερυθρίαστα. Ψεύδη παντού. Στην πολιτική, στην εμπορική, στην οικογενειακή, στην κοινωνική ζωή, στα Μ.Μ.Ε, στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο κατακλύζουν τη ζωή μας, τα οποία προσπαθούν να μας παραπλανήσουν να μας χειρα­γωγήσουν και να μας μεταβάλλουν σε άβουλες και απρόσωπες μάζες.

Πλεονεξία, εγωισμός και υπερηφάνεια εντέχνως καλυμμένη πίσω από προσωπεία, ατόμων που επί της ουσίας υπονομεύουν το δίκαιο, την ειρηνική συμβίωση, το σεβασμό και την εμπιστοσύνη μεταξύ των ανθρώπων, μετα­βάλλοντας την προσωπική και κοινωνική τους ζωή σε ζούγκλα για προσωπικό όφελος.

Η Ελλάδα δυστυχώς εκτός των άλλων, αποτελεί πλέον μια χώρα όπου το ψέμα απροκάλυπτα και αβίαστα σπέρνει ανέμους και ο λαός της θερίζει θύελλες. Την πιο ειδεχθή ωστόσο μορφή έκφρασης ψεύδους αποτελεί η συκοφαντία, διότι αποτελεί μια πράξη ηθελημένη που εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο την πώρωση, την έπαρση και την εμπάθεια του προσώπου που την εκτοξεύει.

Συνήθως ο άνθρωπος που τις εγκολπώνεται είναι δει­νός ψεύτης και δόλιος, που νοσεί και χρειάζεται ψυχική θεραπεία. Τα κίνητρά του είναι ο φθόνος, η ζήλια, η μνησικακία, η επιπολαιότητα, η ρηχότητα και η ιδιοτέλεια. Είναι ένας ψυχρός δολιοφθορέας που παραποιεί υστερόβουλα τα κίνητρα και τις ενέργειες των ανθρώπων που αποτε­λούν τον υποτιθέμενο ”εχθρό ” του και διαδίδει ανυπόστατες κατακρίσεις, ανακρίβειες και υπερβο­λές με σκοπό την καταρράκωση της υπόληψης τους.

Δυστυχώς ορισμένοι άνθρωποι νιώθουν υπο­τίμηση και αντιπαλότητα όταν αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι άλλοι πετυχαίνουν στην προσωπική και επαγγελματική τους ζωή αυτά που οι ίδιοι επιθυμούν. Δεν ανέχονται τη δύναμη και την υπερο­χή των άλλων και προσπαθούν να επανεντάξουν στο δικό τους επίπεδο αυτούς που έχουν διακρι­θεί, επικρίνοντας όσους βλέπουν ότι είναι πιο άξιοι και ανώτεροί τους.

Άλλωστε, έτσι όπως τραγι­κά έχουν διαμορφωθεί σήμερα τα πολιτικά και κοινωνικά μας ήθη, πιο εύκολο είναι να αναρριχηθεί κανείς διαμέσου του διασυρμού και της διαπόμπευσης του άλλου. Αρκεί να ισχυριστεί ότι ο άλλος δεν αξίζει και παράλληλα να καλύψει έντεχνα τις προθέσεις του με το προσωπείο της προσφοράς, της υπεύθυνης ενημέρωσης, της γόνιμης κριτικής και του αναφαίρετου δικαιώματος να κρίνει, δή­θεν για να βελτιώσει την κοινωνία.

Η συκοφαντία αποτελεί το αμυντικό όπλο του κατώτερου αν­θρώπου, το μέσο με το οποίο θα καλύψει τη γύμνια και την ευτέλεια του, ώστε να μπορέσει να ξε­χάσει τη βασανιστική αλήθεια της δικής του ανεπάρκειας. Διότι ο συκοφάντης διακρίνει την ανάδειξή όχι στη δική του ανύψωση, αλλά στην πτώση του άλλου.

Αρέσκεται και επιδιώκει να βρίσκει κοινό που να ακροάζεται να διαβάζει και να διαδίδει τις νοσηρές φαντασίες του, παγιδεύο­ντας αφελείς που εύκολα και με την πρώτη δυσκολία ομοίως διασύρει στη συνέχεια. Στην κοινω­νία άλλωστε, υπάρχουν άνθρωποι που με προθυμία διαδίδουν και μεγαλοποιούν τα ψεύδη, διότι διαθέτουν κοινό και επιφανειακό νου, που αντλεί τις πληροφορίες του μόνο από τις πέντε αι­σθήσεις.

Άνθρωποι που δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν κάποια πράγματα και λειτουργούν ως φερέφωνα στα χέρια του εκάστοτε επιτήδειου. Αποτέλεσμα όλων αυτών, οι αθώοι και ο περίγυρος τους να περιπαίζονται να υπομένουν να υποφέρουν, δίχως να ξέρουν πώς να αμυνθούν, απο­δέκτες μιας αδικίας που δεν τους αξίζει.

Το να μπορέσει να αντέξει και να διαχειριστεί ένας άνθρωπος το μένος της συκοφαντίας αποτελεί αναμφίβολα ένα μεγάλο άθλο, διότι υπόκειται σε μια επώδυνη και ιδιαίτερα ψυχοφθόρα δοκιμασία για τη πνευματική του υπόσταση.

Δεν γίνεται όμως διαφορετικά, όποιος είναι πραγματι­κά αποφασισμένος να πετύχει σε οποιοδήποτε επίπεδο, θα αναγκασθεί να πολεμήσει εναντίον πολλών φθονερών ανθρώπων. Ας μην ξεχνά ότι η κατάκριση ακολουθεί σαν σκιά τη διάκριση και πως κάθε επίθεση, είναι και μια ακόμη επικύρωση της υπεροχής και της αξίας του.

Για επίλογο θα δανειστώ ένα ακόμα απόφθεγμα του Baltasar Gracian που λέει ότι : ” Καμία εκδίκηση δεν μπορεί να συγκριθεί με τη σιωπηλή περιφρόνηση, επειδή αυτή αποτελεί θάψιμο του συκοφάντη στη λάσπη της δικής του μηδαμινότητας ”.

Παναγιωτακοπούλου Ιωάννα (συγγραφέας)