15.9 C
Pýrgos
Σάββατο, 27 Νοεμβρίου, 2021

Κραυγή αγωνίας από τους εργαζόμενους του ΚΕΠΕΠ Λεχαινών!

spot_img

«Ξεχασμένοι» δηλώνουν οι εργαζόμενοι του ΚΕΠΕΠ Λεχαινών καθώς, μακριά πλέον από τα φώτα της δημοσιότητας, όλες οι δεσμεύσεις και υποσχέσεις για την πρόσληψη μόνιμου προσωπικού, για το «τρέξιμο» προγραμμάτων αποϊδρυματοποίησης, για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των παιδιών… έμειναν στα χαρτιά!

Ίσα – ίσα, το προσωπικό είναι τώρα ακόμα πιο λίγο και με υπεράνθρωπες προσπάθειες δίνει το αγώνα του, στηριζόμενο στην αγάπη που δίνουν και εισπράττουν από τα παιδιά του ιδρύματος.

Οι εργαζόμενοι πραγματοποίησαν διαμαρτυρία σήμερα το πρωί έξω από το ίδρυμα, παρουσία του προεδρείου της ΠΟΕΔΗΝ αλλά και αρκετών φορέων της περιοχής.

Εξηγώντας πλήρως την κατάσταση που επικρατεί στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών, ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ κ. Μιχάλης Γιαννάκος είπε: «Το ΚΕΠΕΠ Λεχαινών είναι μια προνοιακή μονάδα που φιλοξενεί 44 παιδιά με βαριές αναπηρίες. Στον κανονισμό του προβλέπεται ότι θα πρέπει να φιλοξενεί παιδιά από 2,5 έως 18 ετών. Όμως εδώ, λόγω της εγκατάλειψης της αποϊδρυματοποίησης λιμνάζουν παιδιά τα οποία έχουν γίνει 47 ετών, από 9 έως 47 ετών.

Τα περισσότερα εξ αυτών αντιμετωπίζουν σοβαρές ψυχικές διαταραχές και όμως εδώ και 4 μήνες δεν υπάρχει ψυχίατρος, Οι καθηλώσεις γίνονται με εντολή της διοίκησης. Και όμως, η διοίκηση εθελοτυφλεί, εγκαλεί εργαζόμενους για τις καθηλώσεις όταν η κατάσταση αυτή είναι καθαρά δική της ευθύνη γιατί δεν έχει προσλάβει το απαραίτητο προσωπικό, ιατρικό, νοσηλευτικό προκειμένου τα παιδιά να φιλοξενούνται σε καλύτερες συνθήκες.

Το προσωπικό το οποίο έχει μείνει, δουλεύει πάνω από το όριο της εργασιακής εξουθένωσης και καθημερινά δίνουν την ψυχή τους για να απαλύνουν τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών. Όμως με τις πολιτικές που ασκούνται, θέλουμε να το επισημάνουμε αυτό και στη νέα κυβέρνηση, η προνοιακή μονάδα εδώ μετατρέπεται σε αποθήκη ψυχών.

Τα στοιχεία του προσωπικού είναι συγκλονιστικά. Για 44 παιδιά, τα οποία είναι πολλές φορές διεγερτικά, υπάρχουν στο σύνολο 45 άτομα προσωπικό. Σε δύο τμήματα τα οποία φιλοξενούνται τα παιδιά, υπάρχουν μόνο 15 μάχιμοι νοσηλευτές. Το βράδυ είναι 2 νοσηλευτές, ένα βοηθητικό υγειονομικό προσωπικό και ένας νοσηλευτής, ο ένας συνήθως απασχολείται με διακομιδές και μένει μόνο ένας. Δεν μπορεί να προσφέρει έτσι ασφαλής υπηρεσίες.

Δεν υπάρχει κανένας γιατρός, αν είναι δυνατόν, στην συγκεκριμένη προνοιακή μονάδα. Υπάρχουν μόνο 2 αγροτικοί γιατροί που έρχονται μερικές ώρες την εβδομάδα, δεν υπάρχει παθολόγος, δεν υπάρχει παιδίατρος και κυρίως, δεν υπάρχει ψυχίατρος.

Εμείς έχουμε κάνει συγκεκριμένη πρόταση στην κυβέρνηση. Θα πρέπει να προσληφθεί το απαραίτητο προσωπικό και να δοθούν κονδύλια. Έχουν τα παιδιά να πάνε μια εκδρομή 4 χρόνια, γιατί δεν έχουν να αλλάξουν τα λάστιχα από το πουλμανάκι, ενώ έχουν οδηγό. Χρειάζονται λοιπόν κονδύλια και χρειάζεται να εφαρμοστούν προγράμματα αποϊδρυματοποίησης.

Η προνοιακή μονάδα εδώ η οποία είναι σε σχετικά καλή κατάσταση κυρίως από τις φιλότιμες προσπάθειες του προσωπικού, χρειάζεται ένα κτίριο κορμό, προκειμένου να υποδέχεται τις νέες εισαγωγές. Αν είναι δυνατόν να έχουμε 60 παιδιά εγκαταλελειμμένα με Εισαγγελική εντολή στα παιδιατρικά νοσοκομεία και εδώ να μην έχουμε δυνατότητα, που υπάρχουν οι προϋποθέσεις, να εισάγουμε αυτά τα παιδιά να είναι σε καλύτερες συνθήκες. Και χρειάζονται και κοινοτικές δομές αποϊδρυματοποίησης, προκειμένου τα παιδιά αυτά να δουν μια καλύτερη μέρα.

Δεν είναι δυνατόν να είναι πολλά χρόνια εδώ, να έχουν φτάσει 47 χρονών και να είναι μόνιμα κλεισμένα μέσα σε ένα τετράκλινο δωμάτιο.

Θέλω να πω δύο λόγια και για τις ΜΚΟ. Οι ΜΚΟ υποτίθεται ήρθαν εδώ για να βελτιώσουν τις συνθήκες φιλοξενίας των παιδιών. Περισσότεροι λειτουργούν ως χωροφύλακες όταν τελειώνει η σύμβαση για να ανανεωθεί, αναδεικνύουν προβλήματα που πολλές φορές είναι καθ’ υπερβολή, παρά για να επιλύσουν προβλήματα. Φώναζαν για τα παρκοκρέβατα τα οποία να μου επιτρέψετε να σας πω ότι είναι πολύ καλύτερα από αυτές τις άθλιες απομονώσεις που έφτιαξαν, που τα παιδιά μένουν εκεί μόνιμα για πάρα πολλά χρόνια, που είναι χειρότερα από απομονώσεις φυλακών.

Όλα αυτά θα πρέπει να τα δει η νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εργασίας, όπως κάναμε και με την προηγούμενη κυβέρνηση. Πάρα πολλά ραντεβού με το Σωματείο των Εργαζομένων θα κάνουμε και με την καινούργια. Θέλουν δεν θέλουν όμως, με το καλό ή με το άγριο, τα προβλήματα του ΚΕΠΕΠ και αυτό είναι δέσμευση της ΠΟΕΔΗΝ, θα λυθούν».

Από την πλευρά του, ο Γενικός Σύμβουλος ΠΟΕΔΗΝ κ. Χρήστος Σουγλέρης είπε: «Είμαστε σήμερα εδώ για να αντικρούσουμε όλα αυτά που βγαίνουν στην επιφάνεια, θεωρώ με σκοπιμότητες, ότι οι εργαζόμενοι δεν συμπεριφέρονται σωστά απέναντι στους τρόφιμους αυτού του ιδρύματος. Θεωρώ ότι υπάρχει μια σκοπιμότητα, για το κλείσιμο ίσως αυτής της δομής. Ενώ πρέπει κάποιοι να απολογούνται σήμερα για την κατάσταση αυτού του ιδρύματος που το έχουν φέρει σε αυτό το σημείο, ρίχνουν ευθύνες σε συναδέλφους που υπερβάλουν εαυτούς για να αντιμετωπίσουν όλα αυτά τα περιστατικά.  Θα έπρεπε ήδη αυτοί που διοικούσαν μέχρι σήμερα ή που διοικούν να έχουν πάει στον Εισαγγελέα για την εγκατάλειψη αυτού του ιδρύματος μέσα από τη συμπεριφορά τους».

Μιλώντας στο «lianews» η πρόεδρος των Εργαζομένων του ΚΕΠΕΠ Λεχαινών κα Ελένη Παναγιωτοπούλου τόνισε: «Τα παιδιά που φιλοξενούμε είναι ηλικίας από 9 έως 47 ετών, φυσικά και διαψεύδουμε ότι βγει έξω ότι κακοποιούνται και λυπούμαστε για αυτό. Δεν υπάρχει προσωπικό και αυτά που προσφέρουμε είναι υποχρέωσή μας να τα προσφέρουμε σε αυτές τις ψυχές. Από εκεί και πέρα προσπαθούμε για το καλύτερο, ζητάμε συνέχεια προσωπικό, είναι λιγοστό το προσωπικό για την κατάσταση των παιδιών αυτών και θέλουμε να ζητήσουμε από τη νέα κυβέρνηση, επειδή από την παλιά δεν είδαμε τίποτα, να είναι δίπλα σε αυτά τα παιδιά και να κοιτάξουν το συντομότερο να φέρουν μόνιμο προσωπικό. Αυτή τη στιγμή εμείς χρειαζόμαστε μόνιμο προσωπικό γιατί αυτά τα παιδιά αν και δεν μιλάμε, αν και δεν κινούνται, βλέπουν και καθημερινά πρέπει να βλέπουν τις ίδιες εικόνες γιατί νοιώθουν τελείως διαφορετικά το να μπαίνει προσωπικό με συμβάσεις και κάθε τόσο να αλλάζει».

Ο εκπρόσωπος των εργαζομένων κ. Στάθης Μαστρογιαννόπουλος συμπλήρωσε: «Εμείς από την πρώτη στιγμή στηρίξαμε την αποϊδρυματοποίηση που σημαίνει καλύτερες συνθήκες για τα παιδιά αλλά και καλύτερες συνθήκες για τους εργαζόμενους. Όμως, δεν μπορεί να υπάρξει αποϊδρυματοποίηση και άρση των περιοριστικών μέτρων όταν δεν υπάρχει προσωπικό. Αυτά ελαχιστοποιούνται ή περιορίζονται εάν υπάρχει προσωπικό. Εμείς από την πρώτη στιγμή αυτό ζητάμε, προσωπικό και στηρίζουμε την αποϊδρυματοποίηση και τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των παιδιών».

Αρωγός στην κινητοποίηση και ο δήμαρχος Ανδραβίδας Κυλλήνης κ. Ναμπίλ Μοράντ, ο οποίος είπε: «Έπρεπε ήδη να έχει ξεκινήσει η υλοποίηση αυτών που μας έχουν υποσχεθεί, τα προγράμματα αποϊδρυματοποίησης, η πρόσληψη προσωπικού, γιατροί, με όλα τα απαραίτητα που χρειάζεται ένα σύγχρονο ίδρυμα. Αυτά τα παιδιά δεν είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού, είναι παιδιά που πρέπει να τους δώσουμε τη σωστή περιποίηση. Είμαι δίπλα στους εργαζόμενους να στηρίξω την προσπάθειά τους να γίνουν προσλήψεις εξειδικευμένου προσωπικού και να λειτουργήσει το ίδρυμα όπως πρέπει να λειτουργήσει».

Μια από τις εργαζόμενες του ιδρύματος, η κα Γεωργία Κακαλέτρη δήλωσε: «Πρέπει όλοι να καταλάβουν ότι το ΚΕΠΕΠ είναι ένα ίδρυμα που πρέπει να μείνει, εξυπηρετεί τεράστιες ανάγκες της περιοχής μας, το προσωπικό κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες τα άτιμα αυτά να ζουν με αξιοπρέπεια, αλλά πρέπει να έχει και την κατάλληλη βοήθεια από την Πολιτεία. Να γίνουν οι χώροι όπως πρέπει να γίνουν, έτσι ώστε κάθε παιδί να αντιμετωπίζεται ανάλογα με τις ανάγκες που έχει. Το κάθε παιδί είναι μια διαφορετική προσωπικότητα και το προσωπικό προσπαθεί να ζουν με ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Οι άνθρωποι αυτοί ζουν καθημερινά μέσα στον πόνο γιατί είναι ψυχοφθόρο να έχεις να περιθάλψεις τα παιδιά αυτά, αλλά λέω και πάλι, η Πολιτεία πρέπει να δώσει το βάρος να γίνουν οι κατάλληλες υποδομές και ο αγώνας όλων μας είναι να μείνει το ΚΕΠΕΠ εδώ».

Τέλος, ο κ. Γεώργιος Καλογερόπουλος που η αδελφή του φιλοξενείται στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών μας είπε: «Η αδελφή μου περιθάλπεται εδώ από το 1989 και παρακολουθώ την πορεία της αρκετά τακτικά. Πριν λίγα χρόνια η αδελφή μου πέρασε κάποιο επεισόδιο και χρειάστηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο. Δεν μας έδωσαν ελπίδες για την επιβίωσή της αλλά σιγά – σιγά, με την προσπάθεια των ανθρώπων εδώ που την τάιζαν με το κουταλάκι και έπεσαν επάνω της σαν πραγματικές μανάδες, επανήλθε και σήμερα είναι σε φυσιολογική κατάσταση. Οι άνθρωποι εδώ κάνουν υπεράνθρωπο αγώνα».

Ακολουθήστε το Ilia.News στο  και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από την Ηλεία...τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Ilia.News
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img
spot_img

Δημοφιλέστερα