Ένα φαινόμενο που έχει καταντήσει καθημερινότητα σε κεντρικά φανάρια της πόλης του Πύργου και Αμαλιάδας, συνεχίζει να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλων, χωρίς ουσιαστική παρέμβαση. Ομάδες γυναικών έχουν μετατρέψει συγκεκριμένα σημεία σε μόνιμο «πόστο» επαιτείας, κουβαλώντας μαζί τους ακόμη και μωρά παιδιά, τα οποία εκτίθενται καθημερινά στον κίνδυνο της κυκλοφορίας.

Και εδώ τίθεται ένα απλό ερώτημα: πόσο φυσιολογικό θεωρείται να στέκεται ένα βρέφος ανάμεσα σε αυτοκίνητα που ξεκινούν και φρενάρουν; Πόσο «ανεκτό» είναι να χρησιμοποιούνται μικρά παιδιά ως μέσο πίεσης για λίγα κέρματα;

Η εικόνα είναι γνωστή σε όλους. Μόλις ανάψει κόκκινο, εμφανίζονται ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Μόλις περάσει περιπολικό, εξαφανίζονται για λίγα λεπτά. Και μόλις φύγει η αστυνομία, επιστρέφουν σαν να μη συνέβη τίποτα. Ένα καθημερινό παιχνίδι «κρυφτού» που επαναλαμβάνεται εδώ και καιρό.

Την ίδια στιγμή, οι επαγγελματίες της περιοχής βρίσκονται σε απόγνωση. Πέρα από την επιμονή προς τους οδηγούς, συχνά προσεγγίζονται και πελάτες καταστημάτων, άνθρωποι που σταματούν να δουν βιτρίνες ή να μπουν σε κάποιο μαγαζί. Το αποτέλεσμα; Δυσφορία, ένταση και αρκετές φορές απομάκρυνση πελατών.

Σαν να μην έφτανε αυτό, πίσω τους μένουν συχνά σκουπίδια και εικόνες εγκατάλειψης που δεν τιμούν καμία πόλη. Και φυσικά, το πρόβλημα το μαζεύουν – κυριολεκτικά – οι επαγγελματίες της περιοχής.

Οι κλήσεις στην αστυνομία έχουν γίνει πολλές. Η ενημέρωση προς κοινωνικές υπηρεσίες, επίσης. Το ίδιο και οι αναφορές σε φορείς προστασίας παιδιών. Όμως η εικόνα παραμένει η ίδια. Λίγες στιγμές απομάκρυνσης, και μετά ξανά από την αρχή.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν το πρόβλημα υπάρχει. Το βλέπουν όλοι. Το ερώτημα είναι γιατί συνεχίζει να υπάρχει.

Γιατί όταν μικρά παιδιά βρίσκονται καθημερινά μέσα στον δρόμο, δεν μιλάμε απλώς για επαιτεία. Μιλάμε για πιθανή εκμετάλλευση.
Και όταν επαγγελματίες φοβούνται ακόμη και να διαμαρτυρηθούν μήπως βρεθούν αντιμέτωποι με ζημιές στις επιχειρήσεις τους, τότε η κατάσταση έχει ξεφύγει.

Κανείς δεν ζητά απανθρωπιά. Ζητείται όμως κάτι αυτονόητο: να εφαρμοστούν οι κανόνες, να προστατευθούν τα παιδιά και να σταματήσει μια κατάσταση που υποβαθμίζει την καθημερινότητα μιας ολόκληρης περιοχής.

Γιατί η ανοχή σε τέτοια φαινόμενα δεν είναι κοινωνική ευαισθησία. Είναι απλώς αδιαφορία.