Απόντες επιβλέποντες και τεχνικοί ασφαλείας
Η νομοθεσία προβλέπει σαφείς υποχρεώσεις για τον κύριο του έργου, τον επιβλέποντα μηχανικό και τον τεχνικό ασφαλείας: έγγραφες υποδείξεις για τα μέτρα, σχέδιο ασφάλειας, τήρηση κανόνων και ευθύνη για την πρόληψη εργατικών ατυχημάτων.
Στο συγκεκριμένο έργο, όλα δείχνουν ότι:
– Δεν υπάρχει οργανωμένο σχέδιο ασφάλειας και υγείας.
– Δεν φαίνεται παρουσία επιβλέποντος μηχανικού επί τόπου.
– Δεν υπάρχουν ορατά στοιχεία τεχνικού ασφαλείας ή τήρησης των υποδείξεων του.
Με άλλα λόγια, η Δημοτική Αρχή συμπεριφέρεται λες και βρίσκεται πάνω από τον νόμο: κόβει, καρφώνει, αλλάζει κατασκευές σε χώρο που μοιάζει με θεατρικό–αρχαιολογικό χώρο, χωρίς να τηρεί ακόμη και τα βασικά – και βάζει ανθρώπους να δουλέψουν δίχως οι ίδιοι να γνωρίζουν αν είναι ασφαλισμένοι, προστατευμένοι ή καλυμμένοι σε περίπτωση ατυχήματος.
Κίνδυνος πυρκαγιάς και καταστροφής
Η εργασία με πριόνια, ξυλεία και πιθανώς μεταλλικά στοιχεία, μέσα σε χώρο με ξύλινες κατασκευές και δέντρα δίπλα, χωρίς εμφανή πυροσβεστικά μέσα, δεν είναι απλώς «αμέλεια». Είναι συνειδητός κίνδυνος. Μια σπίθα, ένα βραχυκύκλωμα, ένα λάθος χειρισμού αρκεί για να δημιουργηθεί φωτιά σε χώρο με ξύλο και ξερό υλικό.
Αν αυτός ο χώρος εντάσσεται ή γειτνιάζει με αρχαιολογικό χώρο, τότε η ευθύνη πολλαπλασιάζεται: η Δημοτική Αρχή δεν προστατεύει μόνο εργαζόμενους και δημότες, αλλά και ένα πολιτιστικό απόθεμα που δεν της ανήκει – ανήκει στην ιστορία και στην κοινωνία.
Η εικόνα ενός Δήμου που αντιμετωπίζει αρχαιολογικό χώρο σαν απλό εργοτάξιο, χωρίς πυροπροστασία, είναι ντροπιαστική.
Απόφαση ΔΣ στον κάλαθο των αχρήστων
Η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου είναι σαφής: αγορά ξυλείας, τοποθέτηση από δημοτικούς υπαλλήλους, χωρίς επιπλέον κόστος. Παρ’ όλα αυτά, στην πράξη φαίνεται: – Άλλα πρόσωπα στο έργο, εκτός δημοτικής μισθοδοσίας. – Εργασία που δεν καλύπτεται από την απόφαση. – Καμία διαφάνεια για το αν έχουν πληρωθεί, πώς και από ποιόν. Όταν μια Δημοτική Αρχή δεν σέβεται ούτε τις δικές της αποφάσεις, τότε δεν μιλάμε απλώς για ανικανότητα. Μιλάμε για θεσμική απαξίωση: το Δημοτικό Συμβούλιο γίνεται «χαρτί» για να περάσουν οι τυπικές διαδικασίες, αλλά το πραγματικό έργο υλοποιείται όπως βολεύει πολιτικά και οικονομικά τους διοικούντες.
Αθώοι οι εργάτες, ένοχη η Δημοτική Αρχή
Οι άνθρωποι που πάνε για μεροκάματο δεν έχουν ευθύνη για την ανυπαρξία μέτρων ασφαλείας, για την ασφάλισή τους ή για τις αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου. Εκείνοι καλούνται να δουλέψουν – και δουλεύουν. Η ευθύνη βαραίνει αποκλειστικά τη Δημοτική Αρχή:
– Που οργανώνει έργα χωρίς στοιχειώδη ασφάλεια.
– Που χρησιμοποιεί εργασία εκτός πλαισίου της απόφασης του ΔΣ.
– Που αδιαφορεί για τον κίνδυνο πυρκαγιάς και καταστροφής.
– Που αντιμετωπίζει τον νόμο σαν εμπόδιο και όχι σαν υποχρέωση.
Μέχρι χθες γνωρίζαμε ότι είναι ανίκανοι. Σήμερα αποδεικνύουν ότι είναι και επικίνδυνοι για τον Δήμο και τους δημότες.
Ένας Δήμος δεν μπορεί να κυβερνιέται με τη λογική «κάνουμε ό,τι θέλουμε, όπου θέλουμε, όπως θέλουμε» – ειδικά όταν μιλάμε για δημόσια έργα, δημόσιο χρήμα, δημόσια ασφάλεια.
Το πραγματικό ερώτημα
Αν οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα παραβιάζουν κανόνες ασφαλείας, αποφάσεις ΔΣ και στοιχειώδη μέτρα προστασίας, έβλεπαν έναν απλό πολίτη να κάνει τα ίδια, θα καλούσαν την αστυνομία για αυτόφωρο και συλλήψεις.
Γιατί;
Επειδή τότε θα ήταν «εύκολος στόχος»: ο νόμος ισχύει μόνο για τους άλλους. Ένας Δήμος που οφείλει να είναι υπόδειγμα νομιμότητας, ειλικρίνειας και σεβασμού προς τον πολίτη, έχει μετατραπεί σε Δήμο αυθαιρεσίας, προχειρότητας και θεσμικής ατιμωρησίας. Και αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο αδίκημα: η συστηματική υπονόμευση της εμπιστοσύνης των δημοτών στη Δημοτική Αρχή.
Έκτακτη παρέμβαση 100.000 ευρώ – Επικίνδυνες φθορές στις κερκίδες του Ξύλινου Θεάτρου Αρχαίας Ήλιδας
