ΑΘΛΗΤΙΚΑ

4μηνη μεταγραφική περίοδος: Εξυπηρετεί το ποδόσφαιρο, ή τους μάνατζερ;

  • 8
    Shares

Τελείωσε λοιπόν η θερινή μεταγραφική περίοδος των ερασιτεχνικών κατηγοριών. Ναι καλά ακούσατε. Η θερινή μεταγραφική περίοδος,  η οποία στην Ελλάδα είναι τετράμηνη. Αρχίζει την 1η Ιουλίου και ολοκληρώνεται στις 31 Οκτωβρίου. Κάνει δηλαδή ένα διάλειμμα και τον Γενάρη ξαναρχίζει πάλι.

Στο διάστημα αυτό, οι παίκτες κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα, οι ομάδες δεν μπορούν να ηρεμήσουν, οι προπονητές γνωρίζουν ότι είναι περιττή η παρουσία τους, καθώς δεν  χρειάζεται να δουλέψουν και να βελτιώσουν τους παίκτες, αλλά ο πρόεδρος να βάλει το χέρι στην τσέπη και να κάνει μεταγραφές. Οι δημοσιογράφοι γράφουν χωρίς ανάσα ονόματα και βιογραφικά, οι θεατές πηγαίνουν στο γήπεδο και δεν ξέρουν με ποιους ποδοσφαιριστές θα μπει η ομάδα τους να παίξει.Και βέβαια, το επίπεδο της ποιότητας ποδοσφαίρου είναι χαμηλό, επειδή τόσοι νέοι παίκτες δεν προφταίνουν να δέσουν σαν σύνολο.

Και οι καλύτεροι του χωριού ποιοι είναι; Μα, φυσικά οι μάνατζερ. Οι οποίοι από «εποχιακοί», έχουν μετατραπεί σε «μονίμως απασχολούμενους».   Μιας και στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο το πράγμα έχει δυσκολέψει, τα λεφτά δεν είναι όπως παλιά αρκετά, η μπίζνα γίνεται με το λεγόμενο ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο.

Την ίδια ώρα λοιπόν στην οποία το πιο ακριβό Πρωτάθλημα του κόσμου, στο οποίο διακινείται πακτωλός χρημάτων, η Πρέμιερ Λιγκ, αποφασίζει να συμπτύξει τη μεταγραφική περίοδο η οποία λήγει με τη σέντρα του νέου Πρωταθλήματος (δηλαδή 12 Αυγούστου), έρχεται το ελληνικό ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο, στο οποίο οι ομάδες δεν έχουν λεφτά ούτε για τις μετακινήσεις, να έχουν το δικαίωμα να αποκτούν ατελείωτα ποδοσφαιριστές. Και όχι μόνο οι ομάδες της Γ΄ Εθνικής, αλλά και οι ομάδες των τοπικών Πρωταθλημάτων.

Ας κάνουμε όμως μια μικρή αναδρομή στην ιστορία του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου από τα 1979 και μετά, οπότε και δημιουργήθηκε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, έτσι ώστε να γίνει ο διαχωρισμός ανάμεσα σε επαγγελματικό και ερασιτεχνικό.

Μέχρι το 2008, απαγορευόταν τον Γενάρη να γίνουν μεταγραφές ερασιτεχνών. Η μεταγραφική περίοδος ήταν μία και υπήρχε μόνο το καλοκαίρι, δυο μήνες, από την 1η Ιουλίου μέχρι τις 31 Αυγούστου. Αν σε μια ερασιτεχνική ομάδα ο πρόεδρος τύχαινε να έχει λίγα λεφτά παραπάνω και ήθελε να την ενισχύσει τον Γενάρη, έπρεπε να πάρει παίκτη επαγγελματία. Βρέθηκε έτσι ένα «παράθυρο» στον Κανονισμό. Έφευγε ένας παίκτης από μια ομάδα, υπέγραφε ως επαγγελματίας σε μια άλλη, την άλλη μέρα έμενε ελεύθερος και πήγαινε με αλλαγή ιδιότητας, από ελεύθερος επαγγελματίας σε ερασιτέχνη, σε μια ερασιτεχνική ομάδα της αρεσκείας του. Επειδή όλο αυτό είχε καταντήσει παρωδία, η ΕΠΟ προέβλεψε με σχετική τροποποίηση του Κανονισμού την κατάργησή του.

Το 2010, η πάντοτε πρωτοπόρος Ηλεία και συγκεκριμένα ο Αίας Γαστούνης, μέσω κάποιου παραθύρου στον Κανονισμό που επέτρεπε για «ειδικούς λόγους», απέκτησε με μεταγραφή δυο παίκτες, τους Αλέξη Καλομοίρη και Κώστα Φλίγκο, από άλλες ερασιτεχνικές ομάδες. Αμέσως έμελλαν οι δυο μεταγραφές αυτές να μείνουν στην ιστορία και να αλλάξουν ριζικά το στάτους του ελληνικού ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου.

Όπως είναι φυσικό υπήρξαν αντιδράσεις και ενστάσεις, οι οποίες σε δεύτερο βαθμό αποσύρθηκαν (συγκεκριμένα ήταν ο Ατρόμητος Βαρβάσαινας αυτός που είχε κάνει ένσταση, η οποία απορρίφθηκε σε πρώτο βαθμό από την ΕΠΣΗ).

Όλη εκείνη η ιστορία, άνοιξε μια συζήτηση για το αν και κατά πόσον θα έπρεπε και οι ερασιτέχνες παίκτες να έχουν το δικαίωμα αν κάτι δεν τους αρέσει σε μια ομάδα, να πάνε σε μια άλλη.

Ήταν το 2010 όταν ο Άρης Κουλούρης διαδέχθηκε τον αείμνηστο Γιώργο Παπαγεωργίου στην προεδρία της ΕΠΣΗ, ο οποίος έθεσε το θέμα στα υψηλά κλιμάκια της ΕΠΟ. Η πρόταση συγκεκριμένη. Μεταγραφική περίοδος και μεσούσης της αγωνιστικής περιόδου και συγκεκριμένα τον Γενάρη, όπως και οι επαγγελματικές ομάδες. Να έχει δικαίωμα η κάθε ομάδα, να παίρνει δυο παίκτες το ανώτερο τον Γενάρη. Μια πρόταση με στόχο να αφήνει ένα περιθώριο και στους παίκτες, αλλά και στις ομάδες. Μια δεύτερη ευκαιρία.

Μόλις άκουσαν την πρόταση οι παλαιάς κοπής και νοοτροπίας παράγοντες της ΕΠΟ, έπεσαν να τον φάνε: «Μεταγραφές στα ερασιτεχνικά σωματεία τον Γενάρη; Μα αυτό παύει πια να είναι ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο».

Οι «παλαιολιθικοί» όπως θα τους λέγαμε σήμερα παράγοντες τότε, άθελά τους ή ηθελημένα, στάθηκαν αντίθετοι σε αυτό, ή το ανήγαγαν εις τα καλένδας για να το εισάγουν σαν δική τους ιδέα.

Τελικά πέρασαν δυο χρόνια, η ιδέα ωρίμασε, η πρόταση τέθηκε σε εφαρμογή. Σε κάποιους άρεσε και ένα χρόνο μετά, καταργήθηκε ο περιορισμός μόνο για δυο μεταγραφές. Η κάθε ομάδα θα έπαιρνε όσους ήθελε. Και μετά από δυο χρόνια, επειδή η δουλειά με τα παράβολα πήγε καλά και τα έσοδα της ΕΠΟ αυξήθηκαν κατακόρυφα, αποφάσισαν να επιμηκυνθεί η μεταγραφική περίοδος του καλοκαιριού. Και όχι μόνο για ένα μήνα (μην κάνουμε και μισές δουλειές), αλλά για δυο ακόμα μήνες. Και έτσι οι δυο μήνες έγιναν τέσσερις. Συν ο Γενάρης, συνολικά πέντε μήνες το χρόνο μεταγραφική περίοδος, με ό,τι συνεπάγεται κάτι τέτοιο.

Μια καινοτομία που σκοπό είχε να υπηρετήσει το ποδόσφαιρο, κατέληξε σε ένα μέτρο το οποίο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των μεσαζόντων. Το ποδόσφαιρο πια υπηρετεί αυτούς και την εισπρακτική πολιτική της ΕΠΟ και όχι τη βελτίωση και πρόοδό του.

Από το ένα άκρο φτάσαμε στο άλλο…


  • 8
    Shares